Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

Είναι εκείνες οι στιγμές που ακούω τα αξεπέραστα τραγούδια του Johnny Cash. Κυρίως αυτά. Και άλλων ίσως. Αλλά κυρίως τότε αισθάνομαι έντονα τη φθορά πάνω μου, το μάταιο μέλλον που οδηγεί στην αιώνια ανυπαρξία μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, στιγμή με στιγμή. Αποθαρρύνομαι γιατί νιώθω το βάρος όλων αυτών που δεν έκανα και δεν μπορώ πλέον να κάνω, και τον κυνισμό μου να ανδρώνεται, και τη σκληράδα στο χαμόγελο που δεν υπήρχε και την ανασφάλεια να με κυριεύει.

Άδοξο το τέλος μας. Και βέβαιο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.